Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Όταν η εκκωφαντική σιωπή γίνεται κραυγή στην ξενιτιά - Επιστολή αναγνώστριας

 Από μια φίλη που ζει στην ξενιτιά λάβαμε το παρακάτω κείμενο και θεωρούμε ιερή υποχρέωση να το δημοσιεύσουμε!  

 Είμαι μια <<ξενιτεμένη>> επί δυο. Είναι μια ταμπέλα  που στέκει ακράδαντα δίπλα από το επώνυμο μου και μου θυμίζει πάντα,κάπου μια αρχή. Όχι δεν ειμαι κυνηγημένη... κυνηγάω.  
 Στο βιβλίο ο <<κόσμος της Σοφίας >> αναφερει χαρακτηριστικά πως αν ξαφνικά μπροστα σε ένα μωρό και έναν ενήλικα κάποιος αρχίσει να πετάει, αυτός που θα ξαφνιαστεί είναι ο ενήλικα, επειδή αυτός ακριβώς γνωρίζει. 
 Τι γίνεται λοιπόν με...
τη ξενιτιά; Όλοι μας γνωίζουμε,το παρατηρούμε,πολλοί το ζούνε. Ποίος δεν έχει αγαπημένο του προσωπο κάπου μακρια να του λείπει,να το σκέφτεται και να του ευχεται τα καλύτερα γιατι για αυτα παει.Ένα ναι λίγο απερίσκεπτο με οδηγησε στο να βρεθώ δυο ώρες πίσω και αρκετά μίλια μακρια απο αυτα που αγάπησα.Μενω λιγο καιρο εδω και θα επρεπε να εχω συμφιλιωθεί, όμως ακομα την αποκαλώ ξενιτιά.Δεν έχει κάτι το οικείο, είναι κρύα. άραγε εχετε προσέξει πως οι λέξεις ανάλογα με τον ήχο αποπνέουν και μια αίσθηση;Ε λοιπόν αυτη η λέξη μου εμπνεει κρυο και μοναξιά.Σε αυτό το λίγο καιρο αντιμετωπίζω και μια αλλη ανιαρή λέξη :τη ρουτίνα. 
 Σε αυτη τη παγκόσμια κοινωνία  με ομόφωνη τη πίστη στο θεό Χρήμα ή θα εργαστείς σκληρά ή θα πεινάσεις .Δεν είναι κυνισμός ας το αντιμετωπίσουμε πέρα απο τα κλισέ ιδέωδη μερικών που εύχομαι να μπορούσα ακόμα να ενστερνιστώ. Είναι μια πραγματικότητα που συμβαίνει γύρω μας και αν όχι εσυ δυστυχώς οι<<άλλοι >> που είναι πάντα αδίστακτοι στέκουν απο πάνω σου να σε ρημάξουν με τη πρώτη ευκαιρία. Όχι,μη νομίσετε πως αγαπώ ούτε το χρήμα ούτε δεν έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου απέναντι από τη ζωή.Είμαι και εγώ μια ρεαλίστρια που κυνηγά το αδύνατο,όπως είχε πει ο Τσε,και δε θα αφήσω να μου τα πάρουν .Ήμουν πάντα η ονειροπόλα και η αφηρημένη...λίγο καλλιτεχνική φύση ,εκείνη που έλεγε θα πετύχω και ακόμα το λέει. Μικρή ωστόσο δεν είναι οτι δε κατλάβαινα(όχι οσο καταλαβαίνεις μεγαλώνοντας) αλλά δε τα ζούσα.Καλώς ή κακώς η προσωπική εμπειρία και η τριβή φέρουν συμπεράσματα. 
 Μεγάλωσα στην Ελλάδα μια χωρα που οπως η σημαία της στέκει πάντα υπερήφανη στον χρόνο και αυτή τη χώρα την αγαπώ και τη νοιάζομαι και με στεναχωρεί που θέλουν να τη καταστρέψουν .Αυτη η χώρα όμως λόγω των περιστάσεων της με απογοήτευσε,όπως απογοήτευσε πολλούς νέους με προορισμό και σκοπό. Είναι δύσκολο μια μέρα να μαζεψεις τα μπογαλάκια σου και να πας σε άλλη παραλία μη γνωρίζοντας κανένα και μην λεχοντας ξαναπάει.Φαίνεται αστείο ,είναι και τρελό επίσης .Άλλοι το σκέφτονται καλά αλλά δε το ολοκληρώνουν. Άλλοι το πλάθουν,το οργανώνουν και ξεκινάνε. Για το πρωτο και το τελευταίο θα μιλήσω. 
 Είτε το έχεις οργανώσει έιτε όχι ένα είναι σίγουρο την ασφάλεια που αισθανοσουν πίσω εκεί που άνηκες δεν την αισθάνεσαι.Έτσι νιώθω η ίδια πως είναι.Ίσως κάποτε να μου το θυμίσουν οι δρόμοι στους οποίους θα έχω χαράξει τη πορεία μου,ίσως πάλι να μην είμαι εδώ. Προς το παρόν όμως ούτε τους Έλληνες που βρισκονται εδω τους αισθανομαι οικείους. Μου λέιπουν οι φίλοι μου,η οικογένεια μου,μου λείπουν οι ατελείωτοι φρεντο που πίναμε και τα βραδια οι μπυρες οι βόλτες ,τα κλασσικά μέρη που αφήσαμε σαν παρέα με το στίγμα μας και ναι ο ήλιος . Κάποτε εκτιμουσα τη βροχη την εβρισκα ρομαντικη (ακομα για να μαι ειλικρνης) τωρα ομως εκτιμω τον ηλιο λιγο παραπάνω. 
 Έτσι οπως γραφω το κειμενο και θελω να καταλήξω στα όνειρα και τους στόχους μου θα προσθέσω τη λεξη ιεροτελεστεια.Μια μεγάλη θυσία για την εκπλήρωση του εαυτου μου .Ναι διατείθεμαι να δουλεψω σκληρα και να κυνηγήσω ,το ξαναείπα αλλώστε.Ναι θα αντιμετωπίσω τη ρουτίνα,ναι θα χτίσω μια νέα ζωη, ναι τη μοναξιά θα την δίωξω κρατόντας μόνο τη μοναχικότητα(ναι είμαι και εγώ...καλλιτεχνικλη φύση αφου...)ναι θα πετυχω.Ναι δεν είσαι μονος εσυ που αφησες πισω σου μια ζωη ή μια οικογένεια γιατι θες να τους θρέψεις ούτε εσυ που έφυγες απογοητευμένος ουτε και εσυ που έμεινες εκει πίσω να αγωνίζεσαι στη δική  σου καθημερινότητα..Όλοι κυνηγάμε σε αυτη τη ζωη και όχι μόνο πατρίδες κανονικές αλλά και άλλες που πιο δύσκολα τις κατακτάς,αλλά αυτο είναι ένα αλλο θέμα. 

Υ.Γ  Η πατρίδα της στεριάς είναι απόμακρη μα η στη δική σου πατρίδα αποκούμπησα τη καρδιά μου

Μια αναγνώστης A.C