Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Την κατάλληλη εποχή θα αφυπνίσω ανθρώπους - Η ψευδαίσθηση της ύλης

 Την εποχή του Λόρμπερ κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί πώς είναι δομημένος ο μικρόκοσμος του ατόμου. Σήμερα η επιστήμη με μία απίθανη επένδυση σε τεχνικά μέσα, έχει καταλήξει στις ίδιες γνώσεις που είχε αποκαλύψει η πνευματική ενόραση του Γιάκομπ Λόρμπερ 50 ως 150 χρόνια πρωτύτερα. … 
 Στον Ινδουισμό, ο ορατός κόσμος ονομάζεται «μάγια», δηλαδή ψευδαίσθηση. Τούτο δε σημαίνει ότι η ύλη δεν υφίσταται καθόλου, παρά ότι παρουσιάζει μία πραγματικότητα που είναι μόνο φαινομενική. * 

Απόσπασμα από μια διάλεξη του Γ. Κούγιοτ, Ελβετία, Αύγουστος 1995 

 «Η ύλη δεν είναι αυτό που...
εμφανίζεται ότι είναι’ γι’ αυτό για τον άνθρωπο που πρέπει να δοκιμασθεί στην αλήθεια, αποτελεί ψέμα και απάτη, μια φαντασμαγορία που υπάρχει και δεν υπάρχει. Υπάρχει γιατί η ύλη αποτελεί πειρασμό για τη σάρκα του ανθρώπου. Ωστόσο όμως δεν υπάρχει, γιατί η ύλη δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι»
 Τότε τί είναι η ύλη στην πραγματικότητα, αφού είναι ψέμα και απάτη; 
 Η απάντηση στον Λόρμπερ: «Το καθετί που είναι ή λέγεται ύλη, ήταν κάποτε πνεύμα. Αυτό το πνεύμα εγκατέλειψε εκούσια τη θέίκή τάξη του Καλού και χρησιμοποίησε λανθασμένα την ελευθερία της θέλησής του. Έτσι σκλήρυνε πνευματικά και στη συνέχεια κυριολεκτικά σχημάτισε την ύλη. 
 Επομένως η ύλη αυτή καθεαυτή δεν είναι παρά το καταδικασμένο πνεύμα, που οδηγήθηκε από μόνο του στη σκλήρυνση. Σαφέστερα, είναι ένα χονδροειδές και βαρύ περίβλημα του πνεύματος. Βέβαια το ίδιο το πνεύμα δεν μπορεί ποτέ να γίνει τελείως ύλη, παρ’ όλο το σκληρό, χονδροειδές περίβλημά του. Απλά ζει και διατηρείται μέσα στην ύλη, ό,τι είδους κι αν είναι αυτή. Όταν η ύλη είναι πολύ σκληρή, η πνευματική ζωή που εμπεριέχει είναι σχεδόν ολοκληρωτικά φιμωμένη και δεν μπορεί να εκφρασθεί ή να εκδιπλωθεί παραπέρα».

Ο νομπελίστας Μαξ Πλανκ έλεγε το 1947 σε μία διάλεξη: 

 «Σαν φυσικός που αφιέρωσε τη ζωή του στην ψυχρή έρευνα της ύλης, σίγουρα δεν μπορώ να θεωρηθώ ένας αιθεροβάμων. Έτσι, μετά τις έρευνές μου στο άτομο, σας λέω ότι δεν υπάρχει ύλη αυτή καθαυτή. Η ύλη παράγεται και διατηρείται χάρη σε μία δύναμη η οποία θέτει σε ταλαντώσεις τα ατομικά σωματίδια, ενώ παράλληλα τα συγκρατεί μέσα στο μικροσκοπικό ηλιακό σύστημα του ατόμου. Δεδομένου όμως ότι σ’ όλο το σύμπαν δεν υφίσταται καμιά ευφυής ή αέναη δύναμη, θα πρέπει να υποθέσουμε ένα συνειδητό, ευφυές πνεύμα πίσω από τούτη τη δύναμη. Αυτό το πνεύμα είναι η αιτία της ύλης. 
 Η ορατή παροδική ύλη δεν είναι η αλήθεια, η πραγματικότητα, γιατί όπως είδαμε, χωρίς αυτό το πνεύμα δεν θα υφίστατο ύλη. Συνεπώς είναι το αόρατο, αθάνατο πνεύμα που αποτελεί την αλήθεια. Επειδή όμως δεν μπορεί να υπάρχει ένα πνεύμα από μόνο του, χωρίς να ανήκει σε κάποιο ον, είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε ότι υπάρχουν πνευματικά όντα. Πνευματικά όντα όμως δεν μπορεί να έχουν γίνει από μόνα τους, παρά πρέπει να έχουν δημιουργηθεί. Ως εκ τούτου δεν διστάζω να ονομάσω αυτό το μυστηριώδη Δημιουργό, ακριβώς όπως τον ονομάζουν εδώ και χιλιετηρίδες όλοι οι πολιτισμένοι λαοί της Γης, δηλαδή Θεό! 

 Βλέπετε, λοιπόν, πώς στις μέρες μας, που κανείς πια δεν πιστεύει σε μία πνευματική Αρχή της Δημιουργίας και γι’ αυτό έχει απομακρυνθεί από τον Θεό, είναι ακριβείς το απειροελάχιστο, το αόρατο, που ξεθάβει την αλήθεια από τον τάφο του υλισμού και μεταμορφώνει τον κόσμο. Είναι το άτομο που ανοίγει την πύλη στην ανθρωπότητα για τον ξεχασμένο και χαμένο κόσμο του πνεύματος». 
 Όχι μόνο η ατομική φυσική, αλλά και η αστρονομία κατέληξε στις ίδιες γνώσεις τις οποίες είχε υπαγορεύσει το Πνεύμα στον Λόρμπερ δεκαετίες προτύτερα. Έτσι επαληθεύτηκε αυτό που είχε προαναγγείλει ο Ιησους στο «Μεγάλο Ευαγγέλιο»:
 «Την κατάλληλη εποχή θα αφυπνίσω ανθρώπους για να υπηρετήσουν την καθαρή επιστήμη και την τέχνη (τεχνική). Εκείνοι θα αποκαλύψουν στους ανθρώπους πώς έκαναν τα θαύματά τους οι υπηρέτες του Βαλαάμ. Έτσι η καθαρή επιστήμη και οι τέχνες θα γίνουν ακαταμάχητοι προπομποί και προμαχώνες της Διδασκαλίας Μου… Γιατί τότε η καθαρή Διδασκαλία Μου θα μπορεί να ενωθεί με την καθαρή επιστήμη των ανθρώπων και να δώσει ένα ολοκληρωμένο φως στη ζωή των ανθρώπων». ….
 Μη φανταστείτε όμως, ότι η ορατή ύλη, δηλαδή οι πέτρες, το χώμα, τα δέντρα κ.λπ. είναι τα ίδια τα πνεύματα. Όλα αυτά είναι η φυλακή για τα πνεύματα και τα αποκόβει από Εμένα. Στο βαθμό μόνο που το επιτρέπει η θέλησή Μου, τους ανοίγεται ένα πορτάκι για να ξεφύγουν σταδιακά από το θάνατο, χάρη στην ελεύθερη θέληση και ευφυία που κατοικεί στο κάθε πνεύμα». 
 Ο Δημιουργός έχει ορίσει συγκεκριμμένους διατεταγμένους δρόμους μέσα από τους οποίους όλα τα πλάσματα θα καταλήξουν στην θεϊκή ελευθερία. Στο βαθμό που το δεσμευμένο πνεύμα θέλει να επιστρέψει στη θεϊκή τάξη, απελευθερώνεται από τη φυλακή του. 
 «Υπάρχουν αρκετά στοιχεία μέσα στην ύλη που δεν πρόκειται ποτέ να περάσουν ολοκληρωτικά σε μία ψυχή. Είναι αυτά που περιέχονται στην ύλη του περιβλήματος, η οποία πάντα περικλείει κάποια ιδιαίτερη ψυχική οντότητα μέχρι να αποκτήσει μία συγκεκριμένη ωριμότητα ώστε να μπορεί να ανεξαρτοποιηθεί». 

Από τι φαίνεται ότι μέσα στην ύλη είναι φυλακισμένα πνεύματα;

 «Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς την παρουσία των πνευμάτων μέσα στην ύλη. Όποτε εξαναγκάζονται να προβούν σε μία εξαιρετική δραστηριότητα, φαίνεται μια λάμψη, ανάλογα με το πόσο έντονη είναι αυτή η δραστηριότητα» (ΜΕΙ, 3, 234). Η ύλη λάμπει όταν λόγω αυξανόμενης θερμότητας σπινθηροβολεί ή όταν ανάβει και καίγεται. Με αυτή τη λάμψη γίνεται εμφανής η παρουσία του πνεύματος («Η Γη», 25). 
 Πού οφείλεται όμως αυτή η λάμψη; «Επειδή το πνεύμα αποτελεί μία δύναμη θετικής πολικότητας, επιδιώκει σταθερά να έχει απεριόριστη ελευθερία. Όταν βρίσκεται δεσμευμένο, παραμένει αδρανές για όσο διάστημα δεν υφίσταται έναν ασυνήθιστο περιορισμό από την αρνητική πολικότητα που το περιβάλλει ή το περίβλημά του. Αν όμως υποστεί κάποιο είδος πίεσης απ’ έξω, διεγείρεται από τη σφαίρα όπου είναι συνήθως περιορισμένο. Τότε δηλώνει την παρουσία του με τις επεκτατικές κινήσεις οι οποίες γίνονται αισθητές με το γνωστό σας φαινόμενο της λάμψης. 
 Χωρίς να γνωρίζει την πνευματική αιτία που κρύβεται από πίσω, η επιστήμη αποδίδει επίσης την αυξανόμενη θερμοκρασία και λάμψη στην επιταχυνόμενη δόνηση των υποατομικών σωματίων. Πάνω από μισό αιώνα πριν την επιστήμη, ο Λόρμπερ περιέγραψε την εσωτερική δομή του ατόμου. Το έγκλειστο πνεύμα αντιστοιχεί στον θετικό πυρήνα και το περίβλημά του στα αρνητικά ηλεκτρόνια. 
Περισσότερα