Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Κύκνειο άσμα Αλέξη Τσίπρα - Το βέτο σε περαιτέρω κυρώσεις σε βάρος την Ρωσίας - Θα έχει την τύχη όσων...

Του Γιώργου Παπαγεωργίου 

 Η Ιστορία μέχρι τώρα έχει δείξει πως στην Ελλάδα, όποιος πολιτικός πήρε θέση κατά Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών συμφερόντων και υπέρ Ρωσικών, η βρέθηκε στην φυλακή (Βλέπε Τσοχατζόπουλο) η εγκατέλειψε την εξουσία και όχι και τόσο καλό τρόπο (Βλέπε Καραμανλή).
 Σήμερα, Ελλάδα και Ιταλία άσκησαν βέτο στην πρόθεση των πλήρως ευθυγραμμισμένων με τα αμερικανικά συμφέροντα (και όχι τα δικά τους) Ευρωπαίων να επιβάλουν περαιτέρω κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Ας θυμηθούμε το....
βέτο του Κώστα Καραμανλή στην Ρουμανία για την ένταξή των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και τις συνέπειες του για τον ίδιο και την χώρα. 
 Θυμηθείτε πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα βγάλει χειμώνα και πολύ πιθανό το Φεβρουάριο η να πάει σε εκλογές η σε Κυβέρνηση Εθνικής σωτηρίας που θα του εξασφαλίσει και την πολιτική του επιβίωση για ακόμη λίγο, κάτω από το βάρος επιτυδευμένων εξελίξεων.    
 Όπως εξέφρασε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε μετά το τέλος της συνόδου κορυφής της ΕΕ «είναι απαραίτητος ένας θετικός διπλωματικός ρόλος της ΕΕ υπέρ της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή. Έστω και αυτή η εύθραυστη κατάπαυση πυρός είναι θετική, όμως, οι λύσεις πρέπει να επουλώνουν τις πληγές και όχι να τις πολλαπλασιάζουν.»   
 Καταδικάζοντας τις επιθέσεις εναντίον των αμάχων στο Χαλέπι και αλλού, ανέφερε πως η ΕΕ πρέπει να ασκήσει σημαντική πίεση σε όλες τις δυνάμεις που εμπλέκονται στους βομβαρδισμούς, υπογραμμίζοντας, ωστόσο, ότι δεν πρόκειται να βοηθήσει σε τίποτα ο εγκλωβισμός της Ευρώπης σε έναν κύκλο αλλεπάλληλων κυρώσεων και ψυχροπολεμικής ρητορικής.   
 Με αυτόν τον τρόπο έβαλε στο ίδιο «τσουβάλι» και τις ΗΠΑ οι οποίες άλλωστε είναι οι βασικές υπεύθυνες για το «λουτρό αίματος» στην Συρία και για τον εξοπλισμό και την χρηματοδότηση δεκάδων ισλαμιστικών οργανώσεων με την προοπτική ότι αυτές θα επέτρεπαν την ανατροπή της κυβέρνησης Μ.Άσαντ και θα πετύχαιναν έτσι την διέλευση του αγωγού που θα μετέφερε από το Κατάρ στην Ευρώπη δια μέσου Χαλεπίου το καταριανό φυσικό αέριο για να εκδιωχθεί η Ρωσία από την ευρωπαϊκή ενεργειακή αγορά.   
 Διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι ενδεχόμενη αναφορά, στο τελικό κείμενο συμπερασμάτων της συνόδου, που παραπέμπει σε κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας είναι πιθανόν να θέσει σε απειλή την εκεχειρία, την οποία έχει δεχτεί ήδη ο Β.Πούτιν, αντί να την ενισχύσει.   
 Κατά τη διάρκεια της μακράς συζήτησης, τη θέση αυτή υποστήριξε ενεργά και ο Ματέο Ρέντσι, ο πρωθυπουργός της Ιταλίας όπως αναφέρει και το ΑΠΕ-ΜΠΕ.   
 Η στάση της Ελλάδας και της Ιταλίας, είχε ως αποτέλεσμα να αφαιρεθεί από τελικό κείμενο των συμπερασμάτων της συνόδου οποιαδήποτε αναφορά σε κυρώσεις, ανέφεραν οι ίδιες πηγές.   
 Η Ελλάδα φυσικά ως παραδοσιακός και μακραίωνος σύμμαχος της ομόδοξης Ρωσίας δεν ήθελε να εκτεθεί άλλο στα μάτια της Μόσχας προωθώντας αμερικανικούς σχεδιασμούς ενώ και η Ιταλία έχει εδώ και αρκετά χρόνια κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα με την Ρωσία.    
 Σημειώνεται ότι τον Φεβρουάριο του 2016 στη Ρώμη, ο Alexey Miller, Διευθύνων Σύμβουλος της Gazprom, ο Marc Benayoun, Διευθύνων Σύμβουλος της Edison SpA και ο Θεόδωρος Κιτσάκος, Διευθύνων Σύμβουλος της ΔΕΠΑ ΑΕ, υπέγραψαν μνημόνιο συναντίληψης για την ανάπτυξη αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ της Ελλάδας και της Ιταλίας, που θα καταστήσει δυνατή την υλοποίηση της νότιας διαδρομής για τον εφοδιασμό ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.   
 Είναι σαφές ότι σε περίπτωση που τελικός πραγματοποιηθεί ο αγωγός ρωσικού αερίου διαμέσου της Τουρκίας και συνεχίσει ως Greek Stream, η Ιταλία θα είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή αγορά μετά την Ελλάδα που θα αποκομίσει οφέλη από τον ρωσικό «γαλάζιο χρυσό».   
 Σε ό,τι αφορά την εμπορική συμφωνία με τον Καναδά (CETA), ο κ. Τσίπρας τόνισε πως με τη μορφή που είχε πριν από έναν χρόνο, η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορούσε να την κάνει αποδεκτή και είχε διατυπώσει «ενστάστεις και αντιρρήσεις».   
 Ωστόσο, επεσήμανε πως οι διορθωτικές προτάσεις που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση σε τέσσερα σημεία υιοθετήθηκαν «σε μεγάλο βαθμό».    
 Αυτά τα σημεία αφορούν την κύρωση της συμφωνίας από τα εθνικά Κοινοβούλια, την επίλυση των διαφορών μεταξύ ιδιωτικού τομέα και κυβερνήσεων σε εθνικά και διεθνή δικαστήρια και όχι σε «ad hoc» δικαστήρια, τη ρητή δέσμευση ότι η πολιτική θα ασκείται ελεύθερα από τις εθνικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων των επανεθνικοποιήσεων και, τέλος, τη ρητή δήλωση για προστασία των εργασιακών, περιβαλλοντικών και καταναλωτικών δικαιωμάτων στον ύψιστο βαθμό.